نکاتی که به هنگام فعالیت بدنی باید مدنظر قرار داد

افراد دارای چاقی از نوع هیپرتروفی (بزرگی سلول های چربی) بیش از چاقی هیپرپلاژی (افزایش تعداد سلول های چربی) در هنگام ورزش وزن از دست می دهند.

کاهش در چربی بدن لزوماً به معنای کاهش وزن نیست. در ابتدا، تمرین جسمی می تواند حجم عضلات را افزایش داده و وزن آنها را جایگزین وزن چربی از دست رفته کند. (یعنی سایز کم می شود ولی وزن ممکن است کم نشود)

پیوستگی و دوام یکی از مهمترین عوامل در تعیین مزایای فعالیت جسمی است. افزایش دوباره وزن در صورت ادامه ورزش به احتمال زیاد اتفاق نخواهد افتاد.

کالج آمریکایی طب ورزشی اعلام می کند که فرکانس ورزش در هفته ۵-۳ روز (که جهت کاهش وزن باید ۵ روز متوالی باشد) و مدت آن ۱۵ تا ۶۰ دقیقه می باشد (افرادی که نمی توانند سریع راه بروند ۶۰ دقیقه پیاده روی باید داشته باشند در غیر این صورت بین ۲۰ تا ۴۰ دقیقه و بصورت متوسط ۳۰ دقیقه لازم است) نوع فعالیت بدنی باید هوازی بوده و عضلات بزرگ بدن را فعال سازد و تداوم داشته باشد (که بهترین آن جهت کاهش وزن پیاده روی است) شروع آهسته و پیشرفت تدریجی یکی از اصول تمرین های هوازی است که به استمرار این گونه تمرینات کمک می کند.

در ورزش هایی نظیر دویدن و اتروبیک، مفاصل و قلب ممکن است تحت فشار زیادی قرار گیرند و چون در شخص چاق فشار به مفاصل و قلب در حالت بدون ورزش هم وجود دارد، بنابراین ورزش در ابتدا باید خیلی با احتیاط و آرام شروع شود.

شدت فعالیت باید ۶۰ تا ۹۰ درصد ضربان قلب حداکثر باشد.

ضربان قلب حداکثر از کسر سن بدن از عدد ۲۲۰ بدست می آید. یعنی در یک فرد ۴۰ ساله می توان بدین طریق محاسبه کرد :

ضربان قلب حداکثر : ۱۸۰ = ۴۰-۲۲۰

۱۰۸=۶۰% × ۱۸۰

۱۶۲= ۹۰% × ۱۸۰

یعنی یک شخص ۴۰ ساله در فعالیت بدنی باید ضربان قلبش بین ۱۰۸ تا ۱۶۲ ضربه در دقیقه برسد.

از نظر کالج آمریکایی طب ورزشی از آنجا که اجرا و تداوم برنامه ورزشی سنگین مشکل آفرین بوده و و پیامدهای ناخوشایند را به دنبال خواهد داشت، بنابراین اجرای یک برنامه تمرین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه به عنوان شاخص حداقل استاندارد، واقع بینانه تر خواهد بود.