الگوی توزیع چربی در بدن در سنین مختلف در زنان و مردان

توزیع چربی گاینوئید، با شکل گلابی شناخته می شود و ناشی از ذخیره چربی بالایی است، که در ران ها و باسن  زنان جهت نیازهای بارداری و شیردهی ذخیره می شود. زنان دارای چاقی نوع گاینوئید معمولاً نسبت به زنانی که دچار چاقی شکمی هستند کمتر مبتلا به اختلال تحمل گلوکز می شوند.

ترکیب چربی شکمی و چربی سرینی- رانی دیده شده است (به خصوص در زنان) زنان پس از یائسگی بیشتر از الگوهای چاقی مردان پیروی می کنند. در نتیجه این زنان ممکن است به خطر افزایش گلوکز خون، چربی خون، و عوارض فشار خون دچار شوند. در مردان و زنانی که از زمان نوجوانی بوده اند، میزان احتمال ابتلا به بیماریهای قلبی و عروقی و دیابت افزایش می یابد.

چربی منطقه ای و توزیع آن مشخص کننده خطر افزایش چربی خون و افزایش انسولین خون در کودکان و نیز در بزرگسالان است.

اندازه دور کمر به باسن (w/h ratio) نیز می تواند به عنوان یکی از شاخص های خطر مورد استفاده قرار گیرد، ولی به علت اینکه دور باسن تحت تأثیر اندازه استخوان لگن و عضلات این ناحیه بوده و (ممکن است از لحاظ ارثی استخوان و عضله درشت و پر حجم باشند) و فقط نمایانگر چربی نمی باشد، قابل اعتماد نمی باشد. امروزه بیشتر از شاخص دور کمر به قد استفاده می شود.

Waist to hip ratio (دور کمر به باسن)

Men>1 (مردان)

Women>0.8 (زنان)

(دور کمر را در وسط فاصله استخوان لگن و آخرین دنده در دو سمت و دور لگن را در بزرگ ترین محیط آن اندازه می گیرند)

 

بیشترین حد از چاقی در رشد طبیعی (حدود ۲۵%) در سن ۶ ماهگی رخ می دهد. در کودکان لاغر سپس ابعاد سلول ابعاد سلول چربی کاهش می یابد؛ در حالی که، این کاهش در کودکان مبتلا به چاقی دیده نمی شود. در سن ۶ سالگی در کودکان لاغر، افزایش چربی دیده می شود (بازگشت بافت چربی)، که این افزایش در دخترها بیش از پسرهاست. بازگشت بافت چربی به شکل زودرس (پیش از ۵/۵ سالگی) حاکی از مقدار بیشتری از بافت چربی در سنین بالاتر و مثلاً ۱۶ سالگی یا بزرگسالی است، که رابطه ای با افزایش بافت چربی در یک سالگی ندارد. بازگشت بعدی بافت چربی همراه با تغییر وزن در بزرگسالی صورت می گیرد.